ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی «ورود به سایت» کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.





نمایش نتایج: از 1 به 2 از 2
  1. #1
    مدیر بخش سالن اجتماعات

    عضو شورا
    63,844 امتیاز ، سطح 78
    38% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 1,006
    27.0% فعالیت
    جایزه ها:
    نفر دوم مسابقه عکس و قلم شماره یکنفر اول مسابقه نقاشی با نرم افزار Paint موضوع «معلولیت »نفر اول مسابقه عکس و قلم شماره دوبرگزارکننده مسابقه شعر و گرافیبهترین کاربر به انتخاب دور اول شورا

    تاریخ عضویت
    2013/10/05
    محل سکونت
    جنــوب شــرق ایــران
    نوشته ها
    3,805
    امتیاز
    63,844
    سطح
    78
    20,702

    پیش فرض مصائب معلولان در گردشگری

    روز گردشگری برای همه گردشگران معنا دارد غیر از گردشگران معلول. آنها حتی نمی‌توانند در روز جهانی جهانگردی با خیالی آسوده به موزه بروند چه برسد به سفر!

    به گزارش مهر، امروز روز جهانی جهانگردی است. روزی که در ایران فقط برای افراد سالم و توانمندی که می توانند سفر کنند، معنا دارد. روزی برای همه آنهایی که می توانند از منزل خود خارج شده و به سفر بروند، از سفرهای نیم روزه و یک روزه تا یک هفته و چند ماهه.

    آنهایی که می‌توانند کوه‌ها را بالا بروند، از صخره ها گذر کنند، وارد غار شوند، بام روستاها و مناطق گردشگری را با طی کردن تپه‌های بلند ببیند. چشم دارند تا رنگارنگی طبیعت را ببینند، گوش دارند تا صدای آب و باران و حتی راهنمایی راهنمایان را بشنوند. آسوده می توانند هر مانعی را رد کنند. در هر هتلی اقامت داشته باشند و به هر کجا که اراده می کنند، بروند.

    اما در ایران روز جهانی گردشگری برای اقلیت پر جمعیتی به نام معلولان معنایی ندارد. سفر و گردش آنها محدود است آن هم به این دلیل که دیده نمی‌شوند تا برایشان راه‌ها هموار شود. چه آنهایی که با ویلچر جا به جا می شوند، چه نابینایان و ناشنوایان و چه معلولان ذهنی.



    مهمترین کاخ موزه‌ها و بناهای تاریخی ایران برای ورود گردشگران معلول مناسب سازی نشده است، این افراد باید خود را به سخت ترین شکل ممکن به بناهای تاریخی برسانند و از آنجا به بعد با کمک افراد دیگر شاید بتوانند پله ها را طی کنند. به کمک دیگران اطلاعات راهنمای تور را بشوند، به کمک دیگران متوجه اشیای موزه‌ای و ... شوند.

    برخی دیگر باید رنج سفر را به جان بخرند و یا عطایش را به لقایش ببخشند چون اتوبوس ها و فرودگاه و تاکسی هایی ویژه آنها ساخته نشده که هیچ حتی مناسب سازی هم نشده است.


    گردشگران نابینا در فرودگاه‌ها و یا اماکن عمومی مرتبط با سفر نمی‌توانند متوجه هشدارها شوند چون سیستم آلارمی برای آنها تعبیه نشده است، راهنمایان گردشگری فقط حرف می‌زنند هیچ وسیله‌ای برای درک اطلاعات آنها ویژه ناشنوایان از اشیای موزه ای آن هم به صورت بریل وجود ندارد. اگر راهنما اطلاعات بیشتری درباره موزه‌ها و یا مناطق طبیعی بدهد ناشنوایان نمی‌شنوند.

    نابینایان نیز اگر بشنوند نمی توانند ببینند و بخوانند. آنها که می توانند بخوانند و بشنوند نمی توانند پله های بلند و زیاد مراکز تاریخی و گردشگری را طی کنند.

    کسی متولی گردشگری معلولان نیست. سازمان میراث فرهنگی در کمیته‌های برنامه ریزی خود، هیچ جایی را برای معلولان در نظر نگرفته است.

    محمد اسماعیل شیخ قرایی مدیر عامل انجمن معلولان پارس هم این مسئله را تایید می‌کند. او که به همراه خادم حسینی مبتکر «پاراتور» هستند از اینکه گردشگری برای معلولان تعریف نشده اسـت، دل پردردی دارد و به خبرنگار مهر می‌گوید: ده درصد هر جامعه‌ای از نظر سازمان ملل دارای جمعیت معلول است. با این که در ایران آمار دقیقی از تعداد معلولان نیست اما می توان حدس زد که ایران دارای حدود ۸ تا ۱۰ میلیون معلول است که در میان آنها معلول جسمی حرکتی و حتی ذهنی وجود دارد.

    شیخ قرایی و همکارانش در انجمن معلولان پارس تنها به معلولان جسمی و حرکتی خدمات می دهند و در کنار خدماتشان سعی می‌کنند آنها را به تورهای گردشگری ببرند تورهایی که باید از چند روز قبل چند نفری رفته و شرایط را بررسی کرده باشند.

    آنها از سال ۹۲ تا کنون ۱۱ تور گردشگری برگزار کرده‌اند. یکی از این تورها به سمت زنجان و موزه مردان نمکی بوده است. این همه راه گروهی از معلولان جسمی و حرکتی راه تهران و زنجان را طی می کنند برای دیدن جاذبه های گردشگری زنجان اما وقتی به موزه مردان نمکی که مهمترین جاذبه زنجان است می‌رسند، خراب بودن آسانسور باعث می شود، آنها ناکام مانده و بخشی از این سفر را از دست بدهند. دیدن میراث جهانی زنجان یعنی گنبد سلطانیه نیز به سختی انجام شد.

    سنگ فرش های محوطه این میراث جهانی راهی برای عبور ویلچر آنها نداشت. تور تهران گردی آنها نیز با مشکلات کمی همراه نبوده است. آنها وقتی به برج طغرل رسیدند، پله های این بنا هیچ رمپی را برای عبور آنها نداشت. همراهان معلولان ویلچر آنان را به سختی از پله ها عبور می دادند.


    موزه ملی ایران یکی از مهمترین جاذبه‌های تاریخی وگردشگری تهران است که همه گردشگران خارجی حتما بازدید از این موزه مادر را در برنامه هایشان می گذارند اما در این موزه معلولان نمی توانند از پله ها بالا بروند، ناشنوایان نمی‌توانند اطلاعات راهنما را بشنوند.

    هنوز موزه مادر جایی برای ورود گردشگران معلول نیست. این مشکل را بسیاری از بناهای دیدنی دیگر نه فقط در تهران بلکه در کشور دارد. آنها حتی در سفرهای هوایی نیز دچار مشکل هستند. این درحالی است که دستورالعمل اجرایی حمل و نقل هوایی معلولان و توانخواهان اردیبهشت سال ۹۲ مصوب شد اماسازمان هواپیمایی خود را مسئول اجرایی کردن آن نمی داند.

    شیخ قرایی می‌گوید: در این دستورالعمل وظایف فرودگاه‌ها در هنگام پذیرش معلولان به تفکیک نوع معلولیت نوشته شده و به تمام فرودگاه‌های کشور نیز ابلاغ شده است. حتی این نکته ذکر شده است که باید صندلی مخصوص معلولان حرکتی در هواپیماها تعبیه شود. اما اکنون در هیچ هواپیمایی چنین امکانی که وجود ندارد هیچ. جای مسافران توانخواه را نیز با صندلی پر کرده اند تا مسافر بیشتری در هواپیما بنشیند.



    هتل‌های کشور نیز آن طور که شیخ قرایی می گوید طبق استاندارد جهانی ساخته نمی شوند. درحالی که در هتلهای پر ستاره می بایست اتاق هایی برای معلولان در نظر گرفته شود حتی مشخص شده که در سرویس های بهداشتی باید با عرض ۸۰ سانتی متر در نظر گرفته شود که معلول به راحتی بتواند تردد کند. اما کدام یک از اتاق هتلهای کشورمان چنین امکانی را به معلولان می دهد؟

    مسلم است که گردشگران معلول نمی خواهند در سفر زحمتی برای دیگران داشته باشند اما بی تدبیری و نداشتن برنامه ای برای سفرهای آنان باعث شده تا آنها نتوانند از جاذبه های گردشگری شهرهای ایران بهره‌ ای ببرند.

    آیا بهتر نیست در روز جهانی گردشگری فکری هم به حال گردشگران معلول شود؟ این اقدامات هزینه زیادی نخواهد داشت. گذاشتن رمپ با قابلیت جابجایی، هیچ اثر تاریخی را خدشه دار نمی‌کند. باز کردن راه‌بند عبور موتورسوارها آن هم برای زمانی که معلولان می‌خواهند تردد کنند، به طور موقت سخت نیست. نوشتن اطلاعات بیشتر برای اشیای موزه‌ای ناشنوایان را محتاج به شنیدن و انتقال اطلاعات راهنمایان موزه‌ای نمی‌کند. نابینایان با استفاده از متون بریل خودشان می‌توانند اطلاعاتی از جاذبه های گردشگری به دست بیاورند. بسیاری از این کارها نه هزینه دارد و نه کار غیر قابل انجامی است. فقط کمی تدبیر می خواهد.


    منبع


    ---------------

  2. #2
    گنج سايت
    گنج سايت
    5,832 امتیاز ، سطح 22
    57% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 218
    0% فعالیت
    تاریخ عضویت
    2014/10/09
    محل سکونت
    ایران،مشهد
    نوشته ها
    325
    امتیاز
    5,832
    سطح
    22
    1,391

    پیش فرض

    بعد از پایان دبیرستان روزی دوستان آمدند به سراغم تا بریم نزدیکترین پارک (پارک پردیس مشهد که 15 یا 18 سال از ساختش میگذره). تا رسیدن به پارک بقدری ویلچرم رو بالا پایین کشیدن که من خمیر و دوستام لبو شدند! اما سال پیش عده ای از دوستان معلول (فیسبوکی) دعوتم کردن پارک ملت که ساخت قبل انقلابه. دلیلشون ویلچر رو بودن پارک بود.
    اگه من هم رئیس جمهور، شهردار یا مهندس ساخت این اماکن بودم توجهی به معلولان نمی کردم!
    نمی خواهم آمدنم چون برگی باشد که اول سبز می شود، بعد خشک و دیگر هیچ؛ آن هم برای همیشه.
نمایش نتایج: از 1 به 2 از 2

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •