معلول و ترحم
بعضی وقتا که یه جاهی مهمی می خوام برم یکم دلهره دارم....دلهره از اینکه مبادا به من نگاه بد بشه....
از نگاه های سنگین خوشم نمی یاد و اگه از یه نگاه اذیت بشم حتما به اون شخص با اون نگاه تذکر می دم......
یا اینکه اگه برم بیرون (گردش، خرید، پارک ، سینما و....) محاله که تو راه 4 الی 5 تا خانم منو ماچ و بوسه نکن و ازم نپرسن که برا چی رو ویلچر نشستی ؟
نمی دونم به این می گن ترحم یا دلسوزی ؟
من زیاد واسم اهمیت نداره این چیزا ولی خیلی ها هستن که به خاطره این برخوردا الان خونه نشین هستن....
جالبه که بدونید از اینکه برم یه جایی و منو نگاه نکنن ناراحت می شم.....
به قوله یکی از دوستان مونا خانم به کدوم سازه شما برقصن ملت.....
آخه یه بار با یکی از دوستام رفته بودم پیشه یکی از مسئولین دانشگاه برا یه کاری در مورده خودم صحبت کنم....اون همش دوسته منو مخاطب قرار می داد ....منم با تند تند حرف زدنو ....خودی نشون دادنو .....4 تا حرفه حساب ....بهش فهموندم .....که آقا جان طرف حسابت منم....
نمی دونم چرا مردم ایران اینجورین....درسته که یکم احساسی هستن ولی خوب باید یکم معقولانه برخورد کنن...
والا به خدا این معلولا آدم فضایی نیستن..... فکر کنم ما رو با مسافران اشتباهی گرفتن
نظره شما در مورده ترحم چیه ؟
شما چطور با ترحمه اطرافیان برخورد می کنین ؟
شما هم مثه من از نگاه نکردن ناراحت می شین ؟؟؟؟ یا از نگاه کردن ؟؟؟؟