الإمام الحسین(ع) – فی تقریعِ العلماءِ الّذینَ لا تَستَثیرُهُم آلامُ النّاسِ المضطُهدَین، فَیسکُتُونَ علی الظّلم و لا یَقُومُون لإقامةِ القسط، و لا یُفَکَّرُونَ بثورةٍ و تغییر، و لا یَلتَحِمُون مع صُفوفِ المحرومین و المحقورین بصورةٍ فعلیه : «… فأمّا حقَّ الضُّعَفاءِ فَضَیَّعتُم … وَ العُمیُ وَ البُکمُ والزََّمنی فی المدائنِ مُهمَلةُ لا تَرحَمُون … مَکَّنتُمُ الظَّلَمَةَ من منزلتِکم … فأسلَمتُمُ الضّعفاء فی أیدیهم … والنّاسُ لَهُم خَوَلُ، لا یَدفَعُون یَد لامسٍ …
ترجمه فارسی:
امام حسین(ع)- در سرکوبی علمایی که دردهای مردمِ زیر فشار آنان را بر نمیانگیزد، و در مقابل ستم ستمگران خاموش مینشینند، و برای برپاداری قسط قیام نمیکنند، و به شورشهای دگرگونساز نمیاندیشند، و در عمل، به صفهای محرومان و تحقیرشدگان، (برای نجات آنان) نمیپیوندند: … حقّ ضعیفان را شما ضایع کردید … کوران و گنگان و زمینگیران را در شهرها به حال خود واگذاشتهاند و شما به آنان رحم نمیکنید! … شما به ستمگران (با نزدیک شدن به آنان، یا سکوت در برابر ایشان) اجازه دادید تا از موقعیت شما در جامعه سوء استفاده کنند. شما ناتوانان را تسلیم آنان کردید … تا جایی که مردم را برده خویش ساختند، و قدرت هرگونه دفاعی را از آنان سلب کردند …
سند: تُحفُ العقول، ص۱۷۱-۱۷۳، چاپ غفّاری، ص۲۷۲-۲۷۵؛ ترجمه مرحوم احمد آرام، الحیاة، محمد رضا حکیمی، محمد حکیمی و علی حکیمی، ج۵، ص۲۵۵٫