به امــــید تــــو رو دیــدن

چشــام رو هــم میذارم

واســـــه دیدنت تــو رویا

اشــک دلتنگــی میبارم

آرزومــــــه کـــه دوبـــاره

پا بــــذاری تـــوی خوابم

بگـــم آی عـــروس قصه

تـــو فقط بشـــی جوابم

از تو آســمون چشمات

بریزی واســـم ســـتاره

بشــم آســــمونی از تو

بگیـــــرم عــمری دوباره

بخونی واســم تو خوابم

قصــه مجــــنون و لیلی

من بگـــم واست عزیزم

تــــو بگــی البته خیلی!

چی میشه واسم بیاری

یه بغــــــل گـــل شقایق

یه ســــبد گـــــل محبت

تا بدونم شـــدی عاشق

زره زره آب گشتم

بارش زیادی سنگین بود و سربالایی زیادی سخت.
دانه ی گندم روی شانه های نازکش سنگینی می کرد.
نفس نفس می زد.
اما کسی صدای نفس هایش را نمی شنید/کسی او را نمی دید.
دانه از روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد.
خدا دانه ی گندم را فوت کرد.
مورچه می دانست که..."نسیم نفس خداست!..."
مورچه دانه را دوباره بر دوشش گذاشت و به خدا گفت:
خدا گفت:
مورچه گفت:
خدا گفت:
مورچه زیر دانه ی گندمش گم شد و گفت:
خدا گفت:
مورچه این را می دانست.
اما شوق گفت و گو داشت.
پس دوباره گفت:
خدا گفت:
مورچه خندید و دانه ی گندم از دوشش دوباره افتاد.
خدا دانه را به سمتش هل داد.
هیچ کس اما نمی دانست که در گوشه ای از خاک مورچه ای با خدا گرم گفت و گوست.